Tağuti Sistemin Askerlerinin Muayyen Olarak Tekfir Edilmesi

Sorunda örnek olarak verdiğin ordular mürted ve tağut hükümetlerin ordularıdır. Asıl olarak onların hükmü ise mürted ve kâfir olmaktır. Zira bu ordular tağutları desteklemekte, onların temellerini sağlamlaştırmakta, silahları ile onların küfür kanunlarının uygulanmasını sağlamakta, mücahidlerle ve tevhid davetçileri ile savaşmaktadırlar. Bahsi geçen orduların bu ve bunun dışında daha birçok açık küfürleri vardır. Bundan dolayı bu ordular içinde görevi ne olursa olsun yer alan herkesin muayyen olarak mürted diye isimlendirilmesi caizdir. Muayyen olarak bir ferdin mürted olarak isimlendirilmesinin delili ise şu ayettir:

“De ki: Ey kâfirler!” (109 Kâfirun/1)

Bu ayette Allah (Subhanehu ve Tealâ) Nebisi’ne Mekke kâfirlerine bizzat kendi isimleri ile hitap etmesini –ki onları bu şekilde Allah isimlendirmiştir- emretmiştir. Bilindiği üzere mürted, Müslüman olduktan sonra dinden dönen kimseye denir ki mürted ismi kâfir isminin içeriğine dahildir.

Bu ordularda yer alan kimselerin tamamının hükmü aynıdır. Bir kimsenin tağutların ordusunda yer aldığı halde savaşan bir kimse olmaması o kimseye dair asli hükmü kesinlikle değiştirmez. Nitekim alimler kendisi ile savaşılan kâfirlerden savaşanların hükmü ile bu savaşanlara arka çıkanların hükmünün aynı olduğu hususunda ittifak etmişlerdir.

Tağutların ordusu içerisinde yer alan kimselerin hükümetlerine asla yardım etmedikleri, onları veli edinmedikleri, beşeri kanunları korumadıkları iddiası gerçeklikten uzak tamamen hayal ürünü, delilsiz bir iddiadır. Bilakis gerçek onların iddialarının aksinedir.

Tağutların ordularında bu ve benzeri kimselerin varlığını kabul etsek dahi onlar hakkında söylenilecek en basit söz hiçbir ikrah hali olmadığı halde Allah’a isyan noktasında mürted orduların sayılarını artırmalarıdır. Nitekim İmam Nevevi şöyle der:

“Kim bir kavmin sayısını artırırsa o kimseye dünyevi ahkam açısından sayısını artırdığı kavmin hükmü uygulanır.”

Bu ordularda savaşa hiçbir şekilde katılmayan, savaş esnasında mürted orduya destek vermeyen bir kimsenin varlığı kabul edilse bile bu kimsenin tekfiri ancak tekfir edilmesine engel bir sebebin varlığı ile ortadan kalkar. Ne zaman ki tekfirin engellerinden muteber bir engel bize açıkca belli olursa işte o durumda bu kimsenin tekfir edilmesi caiz olmaz. Ancak ne zaman tekfirin engellerinden olan bu engel o kimsenin üzerinden kalkarsa o zaman muayyen olarak kendisini tekfir ederiz. Eğer bu ordudan ayrılırsa Allah onu kurtarmıştır ki bu bizi sevindirir. Ancak bütün bu söylediğimiz durum tekfirin engellerinden bir engelin bulunmasına bağlıdır. Şayet bizler bu kimsenin üzerinde tekfirin engellerinden bir engel olduğunu bilmiyorsak o zaman asıl üzere hüküm veririz ki o da bu kimsenin ikrah olmaksızın tağutların yardımcılarından olduğu hükmüdür. Tağutların yardımcılarının hükmü ise tağutların hükmü ile aynıdır. Allah (Subhanehu ve Tealâ) şöyle buyur:

“İman edenler Allah yolunda savaşırlar, inanmayanlar ise tâğut (bâtıl davalar ve şeytan) yolunda savaşırlar. O halde şeytanın dostlarına karşı savaşın; şüphe yok ki şeytanın kurduğu düzen zayıftır.” (4 Nisa/76)

Konu hakkında detaylı bir bilgi almak için Muhammed bin Abdullah’ın torunlarından Şeyh Süleyman bin Abdullah’ın “Ed-Delailu Fi Hukmi Muvalati Ehli-l İşrak” isimli eserine bakabilirsin. Şeyh bu kitabında tağutları ve beşeri kanunların yardımcılarını dost edinmenin hükmüne dair birçok delil zikretmiştir. Hiç şüphesiz başarı Allah’tandır.[1]

[1] Cevap Veren: Ebu Velid el-Makdisi